| تبليغات | X |
ماه ها از ترازوی کف پا را زدیم زسر تا
غصه سر آید
و رنج و رنج و رنج و کلاغ
تاز گی ها هم تنم هوای رفتن از تاب تحمل رفتن یا رفتنم را دارد
می زنم پیک آخر را بالا دنیا را عشق است و بوی زن و زنبور و زندان و زنجیر و زالو
و راوی در انتها به شکل یکی از خودش که بیرون زده بود دستهای حسین فاضلی را می
خندد
این از آن هم تار تر می سراید بی تنی را از ...
چشمه //مارسل دوووشامپ 
اين قلب گاهي اوقات نوار هاي اضافي را پر مي كند
و دائم آمبولانس در خواب هاي طولاني كسي فرو مي رود كه روي صحنه
همه چيز را شلوغ كرده است
« چمدان از تفنگ شكارچي قديمي تر است
و راوي بوي موريانه مي دهد »
اين صحنه قرار ملاقات شاعر با كسي نبود
پزشك از پشم هاي سينه ام تا لبان دختركان سكوت در سراسيمگي / التهاب / خواب مي پرسد ،
و من ادامه مي دهم .
چرا فكر مي كنيد ، شاعر از صحنه هايي اتفاق مي افتد كه هرگز راه شما را كج نكرده است ؟/
« دود سيگار و بوي راوي توي اين كافه چراغ ها را مشكوك جلوه مي دهند»
درست حدس زده ايد اين صحنه تكراريست
دستگاه هاي مضطرب و چشمهاي خانم پرستار
هيچ كدام از روي اين صحنه پاك نمي شوند
اين صحنه تكراريست
و لب هاي تكراري كسي
هر روز با يك راوي از توي تنم
پشت ِ درخت هاي لب ِ جاده اي در شمال
با اوقات كوتا ه يك كولي
به نقطه ي نامعلومي
كوچ كرده اند
درست حدس زده ايد ...
«حالا باران در دقايقي كه خاموش چراغها اينجا را سياه مي كنند
زمين را خيس كرده است
كافه با ساعت شماته دار تعطيل مي شود
و كولي سرگردان من از حوالي نقاط نا معلوم
هنوز بر نگشته است »
اين قلب گاهي اوقات نوارهاي اضافي را پر مي كند
و پزشك از پشم هاي سينه ام تا لبا ن د ختركان سكوت
د ر سراسيمگي / التهاب / خواب ، مي پرسد
و من ادامه مي دهم ...
کار و بار باران وقتی که قحطی بوی زمین را گرفته است اینجا هم
کساد شده است/
سکوت راز تکراری از جانب شکست طولانیست و حادثه حرف
کوتاهیست که ما بر بالای گور هم مرورش می کنیم
اینجا آیا سرزمین من است ؟
یکشنبه اول آذرماه ۱۳۷۷ ساعت پنج بعد از ظهر خبری چون بمب در تهران و بلافاصله در سراسر جهان ترکید... داریوش فروهر چهره نامدار مبارزات سیاسی در پنجاه سال اخیر و رهبر حزب ملت ایران و یکی از برجسته ترین چهره های ملی و مخالف این سالها در آغاز دهه هفتاد عمر در خانه خود کشته شد. این خبر خود تکان دهنده بود چه رسد که آشکار گردید که پروانه اسکندری همسر فروهر که روزگاری دکتر مصدق در نامه هایش نوشته بود که " آن دو درو تخته ای هستند که خوب به هم جوش خورده اند " نیز مانند تمام نیم قرن گذشته همراه داریوش بوده و او نیز به فجیع ترین وضعی به قتل رسیده است. فروهر را با ۲۶ ضربه چاقو در طبقه پایین خانه اش کشته بودند و پروانه همسرش را دقایقی بعد - یا همان لحظات- در طبقه بالا با ۲۵ ضربه . قاتلان حرفه ای و مجهز بودند وشبی را برگزیدند که هیچ کس جز آن دو در خانه نبود و خشایار سرایدار فروهر هم آن شب نیز بر خلاف شبهای دیگر داریوش و پروانه را تنها گذاشته بود. صبح آنروز داریوش خود به در خانه همسایه رفت که در و پنجره ساز است و از او خواست که در خانه شان را که خراب شده تعمیر کند. روز یکشنبه صبح آقای شاه حسینی دوست قدیمی فروهر ها برای دیدار و گفت و گو با داریوش در مورد موضوع شوراها به منزل آنها می رود ولی کسی دررا به روی او نمی گشاید . شاه حسینی نیز با این گمان که آندو به مسافرت رفته اند باز میگردد. بعد از ظهر همان روز ساعت پنج دکتر امامی و آقای خالقی از دوستان نزدیک فروهر به مناسبت شب ولادت امام حسین با خرید شیرینی و گل به دیدار آنها میروند. اما کسی در را به روی آنها باز نمی کند. آن دو چون به حضور فروهرها در منزل یقین داشتند یکی از بچه هایشان را از در بالا میفرستند تا از درون منزل خبری بیاورد. لحظاتی بعد پسربچه در حالی که رنگ بر چهره ندارد در را میگشاید و آنان سراسیمه داخل ساختمان میشوند وفروهر را نشسته بر صندلی پشت در اتاق مطالعه در حالیکه دهانش باز است و مقداری خون بر لباسش ریخته می بینند. مهمانان چندباری خانم فروهر را صدا میکنند. ولی چون جوابی نمی شنوند هراسان به طبقه بالا می روند ودر ناباوری جسد پروانه را در حالیکه آثار ضرب و جرح بر بدنش نمایان است می یابند.
انار آئینه انتظار
پائیز ِ بعد ِ همین تابستان هم تکراریست : تولد زندگی مرگ
نیامدی نیمرو سرد شد
و این آفتاب ماسیده در ماهی تابه
امروز ِ یائسه ام را آبستن نمی کند.
توهین بزرگی بود تولد
چنان زندگی که تحقیری نکبت بار
زان پست تر پلشتی مرگ
جبر جاذبه ای نامرئی ست که به پروانه ها و گلها یاد داده است
چشم اندازت را زیبا کنند ،
تا اسارت در حفره ی زندگی را ستایش کنی ،
شاید شاعر هم بشوی ،
« که گفته است من آخرین باز مانده ی فرزانگان زمینم »
جمع کنید « بساطی که بساطی نیست »
دیگر حنای این هستی رنگی ندارد
تصویر آخر شاید
اناری متلاشی در آئینه ای شکسته
شوخی می کنم فعلن با فعل اش .
دوشنبه چهارم شهریور هزار و سیصدو هشتادو هفت
راس ساعت سه نقطه
زمان که ایستگاهی برای ایستادن ندارد
شاید اتوبوسم را عوض کنم
یا باز هم با شما شوخی
چندین بار بالا رفتن از این مسیر یخی را تجربه کرده بود و از این یکی دو بار جدید واهمه ای نداشت . پائین هم چیز جدیدتری نسبت به دفعه ی قبل به چشم نمی خورد . این پاهایش بود که تنها صدای آن دور و اطراف را ایجاد می کرد . فُرچ ، فُرچ . درست در حینی که پاهایش درون برف فرو می شد این صدا به گوش می رسید و پشت سرش همین رد پاها بود که بر جای می ماند و هنگامی که رویش را بر می گرداند ، خودش را قطعه قطعه در چند لحظه ی پیش می توانست ببیند .
جست اول را که انجام داد . تمام انرژیش را گذاشت توی جفت پاهایش و یک دور خیز و بعد باقی ماجرا :
گرُپ ، گرُپ ، گرُپ . راه رفتنش و قدمهایش انگاری می خواستند بگویند که این بار دیگر بار آخر است و این بار یعنی ... .
کفشهایی ، یکی بعد از دیگری از روی زمین برداشته می شد و گذاشته می شد . برداشته می شد و گذاشته می شد و هی تند تر و تند تر ، آنقدر تند و تند تر که روی صخره های برفی دیگر راه نمی رفت ، می دوید .
برف روی گونه هایش یخ زده بود و اگر لمسش می کردی می گفتی انگاری این مرد ، یک آدم برفی عادیست و اصلن شاید او مجسمه ای می باشد که اینجا بالای این کوهستان گذاشته اند تا کوه نوردان از او درس عبرت بگیرند .او آنجایی که نشسته بود از جایش بلند شد و تکانی به خودش داد . سپس نگاهی به بالای کوه انداخت . دوباره در همان جست اول شروع کرد به قدم برداشتن و تا رویش را به پشت سربر می گرداند ، چیز تازه تری از قبل نمی دید. خودش را به هر زحمتی که بود به بالای قله رساند . بالای یک مشت تخته سنگ و برف .اینبار توانسته بود بلند ترین آنها را پیدا کند . آنقدر بلند که هیچ نقطه ای در آن حوالی از او بالاتر دیده نشود . با خود گفت این آخرین بار است و این آخرین بلندی . امیدوارم اینجا رابرای همیشه به یاد داشته باشم .
پاهایش را با تمام قوا از زمین کند و خود را به جلو هُل داد ، قوانین جاذبه و فشار هوا نیروی وزن و تمام چیز هایی که آن اطراف بودند با او یکی شده بود ، تعادلش کلن از دستش خارج شده بود و کاری نمی شد کرد . مرد رویش را برگرداند و دستش را بالا برد تا ساعتش را نگاه کند . خیلی خیلی برایش مشکل بود ، اما هر طور شده باید نگاه می کرد .
سوز سرما بیشر شده بود . و باد از لای دستها و پاهایش با فشار بیشتر از زیر به سمت بالا هجوم می برد و نرم ریزه های یخ و برف با سرو صورتش بر خورد می کردند . با خودش قرار گذاشته بود آخرین لحظه ساعت را نگاه کند و ساعت باید حتمن یک عددی را نشان بدهد . روی شیشه را برف گرفته بود . نمی توانست برفها را پاک کند . از زیر برفها ، یک چیز هایی دیده می شود ، اما نمی توانست . نمی توانست ببیند که زمان درست در همین لحظه که او وسط زمین و آسمان است چه لحظه ای از جهان را در بر گرفته است . نمی توانست برفها را پاک کند . از زیر برفها یک چیزهایی دیده می شد . واضح نبود . باز هم تلاش کرد . فایده ای نداشت .دستش را آورد پائین . روی برفها . روی آبها . روی زمین و بی خیال ساعت شد .
آخرین بخار هایی که از دهانش خارج می شد با انتهایی ترین نقطه ی خورشید در پشت کوه یخ هم ردیف شده بود . دیگر کوه ، کوهستان و برف ها به او توجهی نمی کردند ، همه ی آن اطراف را برف پر کرده و سفیدی یک دست تن او را هم پو شانده است .
شعر-فلسفه
آنچه در زیر میخوانید ترجمه یکی از اشعاری است که افکار فلاسفه یونان باستان را به صورت موجز و مختصر در چندین عبارت کوتاه بیان کرده است.از آنجاییکه ترجمه این شعر باید به همان صورت شعرگون انجام پذیرد یعنی همانطورکه نویسنده در بیان شعر قافیه را رعایت کرده است ترجمه نیز باید بدین صورت انجام گردد ،متاسفانه به علت کمبود وقت وبرخی مشکلات دیگر چنین امری میسر نشد.امیدوارم که از این ترجمه نهایت استفاده را ببرید.
تاریخ فلسفه یونان
نویسنده: نِوِن سی ساردیک
ترجمه:بهنام خداپناه
همه چيز با طالس آغاز شد
خيلي سال پيش
وقتي او بانگ سر داد كه:"من كشف كردم!
هرچيزي از آب است"
..........................................................
آناكسيمنس به او اعتراض كرد
وفرياد زد:"بر عكس،
براستي تنها يك چيز وجود دارد.
اما نه آب؟! وبلكه هوا!"
..........................................................
اجازه بدهيد كه هراكليت را از ياد نبريم
كسي كه تمام فيلسوفان او را براي وصف
قطعي اش مبني بر اينكه آنچه تنها وجود دارد... آتش است تحسين كرده اند.
..........................................................
سپس امپدكلس وارد شد
كسي كه گفت،
"هوا،آب،آتش- چه بزرگ!
اما اجازه دهيد كه خاك را هم به اين ليست اضافه كنيم!"
..........................................................
فيثاغورس از برخي غداها متنفربود.
صبركنيد،آيا آن غذاها لوبيا يا خيار نبودند؟
هرچه.وي به طور برجسته اي ادعا كرد كه"هيچ چيزي جز اعداد وجود ندارد!"
..........................................................
پارمنيد غوغايي به پا كرد
چرا كه با مهارتي شگرف استدلال ميكرد كه
جهان ،تنها، گويي عظيم است كه كاملا ثابت مي ايستد.
..........................................................
آيا او وجود حركت را رد ميكرد؟
آيا اين كم و بيش نوعي حقه بازي نبود؟
شاگردش زنون پاسخ داد،خير.
چرا كه او برهاني متقاعد كننده را بر اين اساس آماده كرد.
..........................................................
دموكريت انديشيد كه هرچيزي
مشتمل است بر اتمهايي در خلاء.
بنابراين كتابهاي فيزيك امروزي
او را خشنود خواهند ساخت.
..........................................................
سوفيست ها از اين خط مشي شان مبني بر
مطالبه دستمزد آموزگار دفاع كردند:
"هي،هركسي نياز به خوردن دارد،حتي
آنهايي كه مدرك دكتري ph.D دارند."
..........................................................
پروتاگوراس اهل آبدرا
قويترين استدلالات را ضعيف ساخت،
چرا كه ادعا ميكرد كه خود حقيقت
وابسته به گوينده آن است.
..........................................................
منتقدان عجله داشتند تا به خاطر
بازي بدكارانه اش وي را انكار كنند:
"ما فكر ميكنيم كه بينش تو كاملا احمقانه است،
به بيان ديگر،براي ما،تو در اشتباهي!"
..........................................................
سقراط درباره اخلاق انديشد
وچگونه زيستن دريك زندگي خوب،
تا جايي كه كارنامه خودش را
به خاطر ازدواج با يك زن نق نقو خراب كرد.
..........................................................
او فكر ميكرد كه پليد ترين اعمال نيز
از فقدان دانايي ناشي ميشوند،
چنانچه اگر مردم دست به قتل و قارت ميزنند
تنها به خاطر فقدان دانايي است.
..........................................................
باز پسين بحث داغ او
با صداي :"تق ،تق در قطع شد.
ببخشيد كه سرزده وارد شديم،
اما شما بايد جام شوكران را بنوشيد."
..........................................................
افلاطون ديالوگهايي را نوشت
و خيلي سخت است بيان اينكه
از تمام آن انسانها در اين باره
كدامينشان به لحاظ جنسي سالم و كدامينشان ناسالم هستند.
..........................................................
وي به توصيف جهان خيره كننده اي
از مثل كه ما نميتوانيم آن را ببينيم مبادرت ورزيد
چيزي كه ]به طور نمونه[ خيلي خيلي سردتر از
هر چيز ديگري است كه ميتواند سرد باشد.
..........................................................
مشاهدات همه ما سايه هايي ] از مثل [است
و نه چيزي واقعي.
پس چه كسي ما را به سوي حقيقت راهنمايي خواهد كرد؟
چرا ،يك فيلسوف-شاه!
..........................................................
بنابراين افلاطون وظيفه
خروج از غار را متعهد شد
اما تنها توانست خودش را كه به
عنوان برده فروخته شده بود نجات دهد.
..........................................................
خدا را شكر كه طرح آرمان شهراش ناكام ماند،
زيرا آرمان شهر اين فرزانه
در شكل اوليه اش بسيار به فاشيسم ميماند.
..........................................................
ارسطو تقريبا هر موضوعي را آزمود:
از امور ملموس گرفته تا انتزاعي،
از كوچك تا بزرگ.
..........................................................
آيا كسي هست كه با اين اصطلاحات او
يعني غايت، سرمنشإ و جوهر پريشان نشده باشد؟
او در باره چه چيزي سخن ميگويد؟
اگر ايده اي در سر داري پس بگو.
..........................................................
با ايده هايش در تمام موضوعات كليدي
به عنوان سخن آخر رفتار ميشد.
براي بيش از هزار سال
هيچ صداي مخالفتي با او شنيده نميشد.
..........................................................
در نهايت دانشمندان بيدار شدند
چنانچه معرفتشان روبه جلو موج زد.
آنها مودبانه اعلان كردند كه:"متاسفيم،
اما ما هر آنچه كه او ميگويد را رد ميكنيم."
..........................................................
با اين وجود،در بين فيلسوفان،
جايگاه او كاملا مرتفع باقي است
هرچند،بايد پوست كنده به شما بگويم كه،
دقيقا مشخص نيست كه چرا.
با ادبیات فلسفه هنر ///// خط کشی کنید
تولد ایرج عزیز مبارک
Maccain obAma
ما با پاپ آرت می مانیم گیج
تقدیم به سالوادور دالی با نقطه هایش
بدون شرح
| ||||||||
منصور بنی مجیدی هم خوشبختانه مرد مثل خیلی ها که میم دارند و نون
افعالِ غير منصرف
اينجا پوسيده باشم پوسيده باشي شايد هم پوسيده باشد اگر به هر سازي تن بدهد!
نَه برايِ قصدِ قربت / نَه براي رقصيدن تنها
دردي هميشگي در كشاله ي رانم تير مي كشد !
اين ناتمامي زندگي ...
برايم هيچ لذّتي ندارد!
هر روز مثلِ چايِ لب زنده يا فنجان ِ دَمر شده
كنار گذاشته مي شوم
اين بغضِ چندين ساله ي نَه تنها من است
كه در تو و ديگران
نو به نوبه مي تركد!
لا و غیر و نه /نمره ی عینکهای تنم تنگ شده است از رو از زیر از بالا
صدای ساعت /کوک عقربه ها و ثانیه هایی که عادت می کنند ....
واقعن بیا باهم برویم کنج هر چه پخش و پلاست و با یک دود سیگار به باد بدهیم تمام میم و الف و تو را باهمه ی دل تنگی ها
عزیزانی
که می فهمند حیوون یعنی
چه!
من فقط می شود گفت :
فیض آباد /
بیچاره شدم کمک
ترس یائسه گی توی گلوم گیر کرده است و
دکتر گفته است بچه لای زنت چرا گیر می کند؟
دختر است اما
آلت مردانه دارد ./
پرستار این را که گفت
ما زدیم به هم و خوشحال که بچه سالم است
و گفتم چرا لج می کنی؟
گفت : نه / مرسی / من دیگر تحریک نمی شوم
باور کن این چند شب خواب یائسه گی هنوز توی گلوم گیر کرده
است ./تو سیگار دیشبی را چرا نکشیدی؟
این جا را برای همهمه انتخاب نکرده ام /می دانی همیشه این دلهره که از سر و کولم بالا می رود من را بدجوری به ول ول می اندازد که بیخیال هر چیزی که می شود چیز باشد شد در این زمانه ی زنانه ی تکرار ./
مجموعه شعرهای کوتاه :بخش دوم
1
بلند می شوم
می ایستم
می روم
اما تو کوچک و کوچک تر می شوی
2
سایه
مرد رهگذر
سیگار
در این صحنه باران همه چیز را خیس کرده است
و چتر داخل اتاق کنار کمد جا مانده است .
3
صبح پیغامهایت را خواندم
دیروز تمام شد
امروز گذشت
تا فردا منتظرت می مانم .
4
آن دو تا ماهی بازیگوش
توی تنگ صورتت
در انتظار گربه ی چشمان من نگران
هنوز می چرخند.
شب / بوسه ها و صبح / خداحافظی
این بازی ِ موش و گربه چرا تمامی ندارد؟!
5
جنگل ها درخت هایشان را دوست دارند
و آسما ن آفتاب را
اما من
چیزی را به خاطر نمی آورم
بگذار تنها
لای همین آسمان و درخت ها
دق کنم
6
از ابروهایت
تا انحنای ِ پائینی ِ لبت
باور کن
برایم تو
نمی شود .
7
جهان را جدی نگیر
اشکهایت را بیهوده زمین نریز
و دستهایت رانگران بالا نبر
هر روز ما
پیر تر و پیر تر می شویم .
8
دست روی دست می گذارند خطهای روی کاغذ
و هر کلمه درون تو فرو می رود تا نگهت دارد عزیز من .
9
جاده طولانی شده است
و خانه ای که تو دوستش داشتی خراب شده
من بالای بلند ترین آپارتمان شهر عکس تو را فریاد می زنم
کوچه ها خیابان ها و آدم ها دائم می روند .
10
چند بار جهان را بلند کرد گذاشت کنار چند کاغذ باطله و چند روز گذشت
هر چه زمان می گذرد جهان با ما بیشتر شباهت دارد
و من از جهان هیچ چیزی
نمی فهمم .
11
کلاس ها ی مدرسه را لای دستخط کودکیم می گذارم و
مادر پشت درب با معلم حرف می زند./
من با مادر از مدرسه گذشتیم
مادر پیر شده بود
معلم رفت سر کلاس
و من دارم توی حیاط
راه می روم
می دانی ! سکوت همیشه به شکل بستن دهان نیست که تو می بینی !
برای تو سرم را گذاشتم و دستانم را که می گفتی بکار در باغچه و چه شبها که اشک روی اشک ریختم تا از تو شروع شود این گیاه
افسوس خنده فقط بعد رفتن باد از روی سر برگها می نشست روی لبت . من در این صحنه روبروی شما نشسته بودم ولی کدام ؟
سر مایه ی کمیست اینکه هر روز صبح با زور ِ تشر به تو سلامی را بگویم که فراموش کرده ام ، می دانم ، می دانم که بیشتر از اینها باید فراموش کنم تمام روز های سراسیمگی ها را.
آرام بخواب عزیز من / من اینجا برای یک جرعه نفس که بالا بکشم جانم در می رود باور کن ، این حر فها نمی دانم چرا اینقدر شکل الکی به خودش گرفته است ، خیلی .
سکوت نکن . حرفهایم را به جای اینکه بخوابی ، وحشیانه خط بزن ، گوش کن . صحن این نمایش روی اعداد کج و ومعوجی تنظیم شده است ، و تماشاچیان با ما نمی دانم چرا اینقدر مدارا می کنند .
می دانی! سکوت به شکل بستن دهان نیست که تو می بینی !
مجموعه شعرهای کوتاه :
۱
صبح پیغامهایت را خواندم
دیروز تمام شد
امروز گذشت
تا فردا منتظرت می مانم .
۲
سینه ها سینه ها و گاهی اوقات آن هذلولی منظم
نقش دیواری را دارند
که من هرکز دوست ندارم
فرو بریزد
۳
پلنگ دستهایش را از ماه دور می کند
و من چشمهایم را از همین چند دقیقه ی قبل
باورم نمی شود مردان دیگری هم هستند
که دوستشان داشته باشی .
که دوستت دارند .
خنده های بچه ها پیرزن را از گوشه ی اتاق به کنار پنجره کشاند.
کمی روبرویش را نگاه کرد و بعد برگشت .کوچه ای را که در ذهنش تکرار می کرد را نگاه کرد .
حالا :
کوچه از این حوالی دیگر دیده نمی شود و بچه ها سرو صدای خودشان را دارند . پیرزن لای تکه لباسهای قدیمییش و آشغالهای اتاق خوابش گرفته و ساعت از نیمه گذشته است . او دیگر نمی تواند کوچه را مرور کند .کوچه ، بچه ها و پیر زن از حالا به بعد به هم ربطی ندارند
من گاهی اوقات مثل مسیح که می شود
چقدر تار روی زبان من مویه می کنی به سمت شمال از پای پیاده به بی رمق ترین کسوف در انحنای آخر جهان در سوی سمت اشکهای پی در پی کودکی ، توی آلت زنانه ی من
ـ : آقای پزشک لطف کنید بچه آماده است -
می خندد به حرف آخری که افتاد ورد زبان ، کوک ساعت از همین دقیقه که صدام رفت از پای جوخه به پشت میله ی زندان
: اینجا کسی برای صرف شام تشریف نیاورد .
این آخرین حرف را وقتی گفت که پای آن دو تا چوب بعلاوه نوشته بود :
برگشت روی ثانیه ها که مست بود کاباره از بوی تندعرق به رنگهای مختلفی از شب
یا جادوی بزرگ کلمه که کار از کار ما گذشته است
یا ایهالمنادی – جهان دار بی رمق
یا الغوث الغوث الغوث
اما نمی شنید کسی که تو می خواهی برگشت عقربه ها برگشت پشت کرد به ساعت آخر و
آخر
از تمام جهان به سمت دور خودش کشیده شد
/ دور خودش/
به سمت دور ی که دست هم نمی رسد
بدون لحظه ی کوتاهی از صدام
حتی
بدون لحظه ی کوتاهی از
صدام .
تقدیم به مصائب مسیح وقتی که آسمان تا آخر فیلم به داد مسیح نمی رسد و کارگردان ناچار است با حرکت نمادین ِ جلوه های ویژه به زور از جانب آسمان نقش بازی کند .این شعر قبل دیدن فیلم تقدیم شده بود
سا ل 80 -
باید بلند شد و رفت وسط یک دیوار بزرگ نوشت
« من این دنیا را بلد نیستم »
ماه و من و خدا آنقدر ها هم که می گویند بزرگ نیستیم
من بی اجازه داخل ما شده بود
گفتند : کنار بروید .
من دنیا را بلد نبود
بلد هم در دنیا نبود
و من با بلد یکجا حرف می زدیم
من این دنیا را بلد نیستم
کسی نمی فهمد از ما دستم گرفته شد بلند شد رفت
یعنی کوچ بزرگی
توی سرش افتاد
در با خودش که بسته بود
حرف مرا می زدند
و زمین روی دایره ای شکل می شود
اما اینجا هم بلد نبود
بلد جای دیگری مشغول عیاشیست
_ لطفن در این صحنه مرا ملاحظه کنید _
کابل // افغانستان // 84
- بیا قبول کنیم که ما باختیم و اونایی که بیرون دارن راه می رن برنده های اصلین !
- نه ، چرا به این زودی . ما هنوز فرصت داریم ، هنوز وقت هست ، بیا کم نیاریم.
مرد دستانش را که در هم قفل شده بود باز کرد و سرش را به سمت بالا گرفت در حالی که بهتر بتواند در چشمان طرف مقابلش نگاه کند .کمی مکث کرد . خط سفید موهای روی شقیقه هایش را گرفت و رفت تا بالای تاسی سرش که بیشتر از این حرفها مسخره شده بود .
آخه چرا اون کاری که ازت خواستن انجام بدی رو پشت گوش انداختی ؟
مگه وکیل وصی ِ منی ؟ برو عمو جان من باج به کسی نمیدم .
هنوز صورتش را نگاه می کرد خم نازکی به ابروهایش افتاد و دوباره دستهایش را به هم گره نمود و از جایش بلند شد تا بتواند نشان دهد که خیلی از این برخورد او اعصابش خورد شده است .بلند شد . رفت به سمت او دست سمت چپش را بالا برد . مشت کرد و در نزدیک او که رسید محکم کوبید به کف دست سمت راستش . دوباره برگشت .مسیری را که آمده بود را برگشت رفت و نشت روی همان تخت و در حالی که جفت آرنجش را گذاشته بود روی جفت زانویش سرش را لابلای دستانش گرفت و آه کوتاهی کشید ، انگار چاره ای نداشت و او قول داده بود .
نیگا کن رفیق من نامرد نیستم ، تا به حال هم زیر بار حرف زور نرفتم ، تو گفتی بریم منم اومدم و حالا که اومدم پای خیلی ها گیره
آخه همین دیگه ، مگه من ازت نخواستم بیا ؛ حالا هم ازت می خوام برو این که ...
نگاه خسته ی مرد دیگر نای ایستادن روی صورت او را نداشت ، همه ی کارها طبق برنامه پیش رفته بود و دوستان همه آزاد شده بودند ، تنها این یکی مانده بود و اگر او هم قبول می کرد ، دیگر مشکل حل بود و آن دو هم آزاد می شدند اما یک امای کوچک داشت ، یک امای کوچک که اگر یک لحظه چشمانشان را می بستند قصه تمام می شد . تنها همین و بعد کنار خانواده و اهل و عیال و ...
من این کار رو بکن ، نیستم . ما می تونیم ادامه بدیم ، بیرون با اینجا فرقی نمی کنه ، کم نیار آدم حسابی ، تو همیشه بیرون که بودیم اینجوری ما رو راه مینداختی .چه مرگت شده ؟ حالا من باید بهت بگم؟
بیرون چند نفر منتظر بودند و می خواستند طرحی را که برای پایان این قائله چیده بودند بررسی کنند و چند نفر دیگر که اقوام این آقایان را تشکیل می دادند از این ماجرا چیزی سر در نمی آوردند و فقط مردانشان را صحیح و سالم می خواستند .یکی داد زد من ضمانتشون رو می کنم جناب سروان . دور از جون شما غلط کرده حرف بیجا بزنه . همینکه یه کلمه بگه خودم می زنم تو دهنش . مادر ش که زن تکیده ای بود در گوشه ای کز کرده بود و آرام آرام در حال بیهوش شدن بود . از این جور برخوردها در آن بیرون زیاد بود و همه منتظر نتیجه ی این گفتگو بودند .
او از حالتی که رفیق قدیمی و عزیزش را اینقدر مستاصل و در مانده می دید خوشش نمی آمد می خواست بپرد در آغوشش و داد بزند که عزیز این ور آن ور فرقی نمی کند . اینجا یا آنجا همه اشان را ما انتخاب کرده ایم چرا گول این حرفها را می خوری و از این قبیل چیزها ولی می دانست که دیگر آن مرد او را نمی شناسد و هر چقدر هم حرف بزند حمل بر دیوانگیش خواهد کرد .رفت به طرف درب و زندانبان آنجا را صدا کرد ، حوصله ی توضیح دادن چیزی را نداشت . خوابش گرفته بود این چند شب که با صدای سنج و چک چک آب بالای سرش بیدار مانده بود او را ضعیف کرده بود .نای روی پای خودش ایستادن را نداشت . اما نمی خواست به آنها بفهماند که جسمش تحلیل رفته است . زندان بان صدایش را نشنیده بود ، دوباره صدا کرد
آهای مردک مگه مُردی صدام رو نمیشنوی ؟ رفیقم باهات کار داره .
ورو کرد به سمت مرد و در حالی که می خواست به او بفهماند که هنوز دوستش دارد گفت
من هستم ، تو برو ، این جا و اون جا واسم فرقی نداره .فقط یادت نره من تا آخر به یاد همه هستم . به بچه ها سلام برسون
مرد دلش نمی خواست تا آخر عمر داخل یک اتاق بسته و بی پنجره زندگی کند ، دلش برای خیابان های شلوغ شهر آن هم نزدیکی های ظهر که مردم بیشتری آن را پر می کردند تنگ شده بود حتی برای ترافیک و دعوای چند نفر که یک جایی را بیشتر از جاهای دیگر شلوغ می کردند . نمی توانست به کاری که دوستش انجام می دهد فکر کند ، فقط دوست داشت به او هم بفهماند که بیرون خیلی ها هستند آنقدر که همیشه سرت گرم دیدن یک یکشان می شود . این را اگر از ما بگیرند که دل آدم می ترکد و ..
عزیز ، من گفتم که اینجا راحتم ، تو زود باش هنوز پشیمون نشدن بزن به چاک . من همه ی مسئولیت ها رو قبول می کنم ...
مرد از روی تخت بلند می شود نمی خواهد به چشمان او نگاه کند . نه برای اینکه شرمنده شده ، بلکه تنها برای اینکه دیگر حوصله ی توضیح اضافی را نداشت . بیرون خیلی ها منتظرش ایستاده بودند هم آن چند نفری که می خواستند زیر آن نامه را امضا کند و هم خانواده اش . زندانبان در را باز کرد با حالتی سرد و بی روح درست مثل کسی که می خواهد یک چیز بی ربطی را از جایی به جای دیگر منتقل کند و باز برگردد سر جای خودش ، مرد را راهنمایی کرد به طرف آن چند نفر و نشاندش پشت میزی که از قبل روی آن تزئین شده بود .
میز خالی بود و یک برگ کاغذ، یک خودکار / روبرویش هم دوربینی دقیق نسبت به جایی که او نشسته بود تنظیم شده بود . نشست. امضا کرد و در مقابل دوربین هر چه لازم بود راگفت . لباسهایش را آوردند . پوشید . در زندان باز شد و همه آمده بودند .
از آن لحظه به بعد هر کسی رفت سراغ کار خودش .مرد ، دوستان ، خانواده ، و آن چند نفر که نامه را با خودشان بردند و تصویر این تواب محترم را از شبکه ی مورد نظر تصویریشان پخش کرده بودند ، آنها هم رفتند . زندانبان هم باز نشست شده بود. و او که از همان روزهای اول دیگر کسی ازوی خبر نداشت به هر شکلی بود خودش را به اینجا رساند و چیزی را گفت که من ادامه دادن این ماجرارااز این بیشتر صلاح نمی دانم چون من یا هر کس دیگری هم که باشد عاشق شلوغی خیابان است و دوست دارد زندگیش را به همین شکلی که پیش آمده ادامه دهد . شاید بعد از اینکه آبها از آسیاب بیافتد ... شاید بعد از اینکه همه ی این آقایان فیلمبردار که همه ی اسناد ذا ضبط کرده بودند ... ویا شاید ... اصلن شاید ، هیج وقت ./
اینجای حرفهام بودم که یکی دوباره از من خواست که راستش را بگویم :
من کیم ؟ چرا اینجام ؟ و چیکار دارم می کنم ؟ و همه ی این حرفهایی که زدی دروغ بود و خواب و خدا هر دوتا یشان از این چیزی که تو داری بیان میکنی کوتاه ترند و یک روز همه چیز برای همیشه تمام می شود //
مادر بزرگ پشت چادرش دوباره کوچه را دارد بلند می کند تا کولش بگیرد و بچه های مدرسه که تعطیل شده اند سوت می زنند > بازی می کنند >و گاهی اوقات که شوخ ترند به زنی که چادر را دور خودش چنددور چرخانده است می خندند و من / و من بیشتر از سری که روی تنم گذاشته شده بود نمی توانستم بالاتر را نگاه کنم که پدر گفت این بچه باز شاشیده توی رخت خواب اتاق و هیچ وقت آدم نمی شود این الاغ و رفت توی دفتر مدرسه ی مشق تمام نمره های فراری از کلاس لای هر سالی که بوی مدرسه بود و اول مهر با شوق لباس تازه ی اول سال و تمام شدن همه ی ولگردی های تابستان بدون مکث ./
لطفن در این صحنه سیگار بکشید و کودکهایتان را صدا کنید
در این منطقه حال و هوای دیگری دارد جهان که توی بلندی های سرم جا گرفته است
امروز موضوع کارگاه فلسفه را به صورت مقدماتی می خواهم شروع کنم و به مرور لیست کتابهایی که لازم است را هم ثبت خواهم کرد.
فلسفه با سه سوئال اصلی پرسیده می شود
۱. من چه می توانم بدانم ؟
۲. جگونه دانستن یا فهم رخ می دهد ؟
۳. چه نسبتی بین آن چیزی که من در حال دانستنش هستم با آن چیزی که باید دانسته شود وجود دارد
به عبارتی دیگر و در یک زاویه ی دیگرباور صادق موجه چیست ؟ چگونه به دست می آید ؟و ما را با چه ابزار ی به خود می آگاهاند ؟
ملاک صدق گزاره ها بیرونیست یا درونی ؟درونی از نوعی که وابسته به امور پیشینی ماتقدم است /یا بیرونی پسینی و مربوط به امور ما تاخر؟
من ملاک سنجش آنهاست ( حتی من استعلایی حتی من مطلق ) یا آن چیز برابر ایستای از آن خود کننده ی بیرونی که به مفهوم subject در آمده ؟
اینها سلسله مسائلی است که به مرور واردشان خواهیم شد .////////////////////////////////////////////////////////////
